Stálpípaer langt, holt rör notað í mörgum mismunandi tilgangi. Það er hægt að búa til á tvo megin vegu: annað hvort soðið eða óaðfinnanlegt. Báðar aðferðirnar byrja á hráu stáli sem er mótað í form sem er auðveldara að vinna með. Þá er það breytt ístálpípaMeð því að annað hvort teygja stálið í óaðfinnanlegt rör eða þrýsta á brúnirnar saman og suða þá. Fyrstu aðferðirnar til að búa tilstálpípaBirtist snemma á níunda áratugnum og þeir hafa þróast í nútíma ferla sem við notum í dag. Á hverju ári eru milljónir tonnastálpípaeru framleidd vegna þess að það er svo fjölhæfur og gagnlegur.
Saga stálpípa
Snemma notkun pípna
Fólk hefur notað pípur í þúsundir ára. Ein fyrsta notkunin var af fornum bændum sem fluttu vatn frá lækjum að túnum sínum. Fornleifafræðingar komust að því að Kínverjar notuðu reyrpípur fyrir vatn strax árið 2000 f.Kr. Á fyrstu öld e.Kr. byggði Evrópa fyrstu aðalpípur sínar. Á suðrænum svæðum báru bambusrör vatn. Snemma Bandaríkjamenn notuðu jafnvel viðar: Árið 1652 notuðu fyrstu vatnsverk Boston holur stokkar.
Fæðing soðinna stálpípu
Þróun nútíma suðustálpípabyrjaði snemma á níunda áratugnum. Árið 1815 fann William Murdock upp kol - brennandi lampakerfi og þurfti leið til að flytja kolgas um London. Hann tengdi gamlar musket tunnur í samfellda línu, sem virkaði vel og skapaði þörf fyrir löng málmrör. Það fór af stað keppni meðal uppfinningamanna til að finna betri leiðir til að búa tilstálpípa.
Árið 1824 einkaleyfi James Russell snemma aðferð sem gerði málmrör fljótt og ódýrt. Hann hitaði flata járnstrimla, brotlenti brúnunum saman með dropahamri og soðaði þær. Pípunni var lokið með því að koma henni í gegnum gróp og veltandi myllu.
En aðferð Russells var fljótlega skipt út. Árið 1825 kom Cornelius Whitehouse með betri leið, kallaður rassinn - suðuferli. Þetta er grunnurinn að því hvernig við búum tilstálpípaÍ dag. Aðferð hans hitaði þunnt járnblöð og teiknaði þau í gegnum keilu - lagað opnun. Þegar málmurinn fór í gegn, krulluðu brúnirnar upp til að mynda rör. Þá voru brúnirnar soðnar saman.
Stækkun í Bandaríkjunum
Fyrsta verksmiðjan sem notaði þetta ferli í Bandaríkjunum opnaði í Fíladelfíu árið 1832. Með tímanum varð Whitehouse aðferðin betri. Mikil framför kom árið 1911 þegar John Moon kynnti stöðuga ferli aðferðina, sem létu verksmiðjur gerastálpípaí endalausum straumi. Þessi hugmynd breiddist hratt út í gegnum greinina.
Hækkun óaðfinnanlegs stálpípu
Snemma þróun
Meðan verið var að þróa soðna slöngur, þurftu framleiðendur einnig óaðfinnanlegarstálpípa, sem er ekki með soðinn saum. Í fyrstu voru óaðfinnanleg pípur gerðar með því að bora gat í gegnum fastan strokka af stáli. Þetta ferli var þróað seint á níunda áratugnum og var fullkomið fyrir reiðhjólammar vegna þess að rörin voru létt en sterk. Árið 1895 opnaði fyrsta verksmiðjan sem gerði óaðfinnanlegan slöngur. Þegar bílar komu í staðinn fyrir reiðhjól, var enn þörf á óaðfinnanlegum rörum fyrir bensín og olíulínur, sérstaklega þar sem stærri olíusvið fundust.
Bætt framleiðslutækni
Strax árið 1840 gátu járnverkamenn búið til óaðfinnanlega slöngur. Ein aðferð boraði gat í traustum kringlóttri billet, hitaði hana og dró það síðan í gegnum deyja til að teygja það í pípu. En þetta var erfiður og oft gerður ójafn pípur. Árið 1888 var betri aðferð einkaleyfi þar sem billet var varpað um eldföst múrsteinskjarna. Eftir kælingu var múrsteinninn fjarlægður og skildi eftir gat í miðjunni. Seinna kom í stað nýrra rúllutækni þessar eldri aðferðir.
